Mee met een winters wildwaterweekend

Koos Roozendaal
foto Koos Roozendaal

door Kees Hoogendoorn

Hoewel in de winter mijn kajak niet al te veel uit de botenloods komt, kijk ik toch regelmatig op de Dajaks-website of er nog interessante tochten in de planning staan. Voor het weekend van 20 en 21 januari bleek een wildwaterweekend vermeld te staan, georganiseerd door Koos Rozendaal. Onderaan het berichtje bleek dat hij een deel van de organisatie had uitbesteed bij de TKBN.

Varen op stromend water blijft mij altijd trekken, maar zo in januari schrikt toch een beetje af. Na enige aarzeling toch maar besloten om me aan te melden, hoe groot is de kans nu dat het echt winters weer is?

IMG_20180121_113654359_HDR
foto Johan Kemper

Ook Arthur liet zich niet afschrikken door het jaargetij en had besloten mee te gaan, wij beiden meldden ons aan voor de tocht en het lidmaatschap van de TKBN. We overwogen eerst nog om met ons drieën al op vrijdagavond te vertrekken om op zaterdag rustig aan te kunnen doen. De jeugdherberg waar we zouden verblijven – jeugd is gelukkig een rekbaar begrip voor wat betreft het mogen overnachten in een jeugdherberg – bleek echter niet van vrijdag op zaterdag open te zijn, er werd Koos verteld dat er voor dat weekend weinig gasten verwacht werden.

Bij het pakken van de kano-uitrusting blijkt het volume toch altijd weer erg groot te zijn en omdat we in één auto zouden gaan, daarom met een extra kritische blik gekeken naar de overige bagage. Een schone spijkerbroek…? Nou ja, voor de zekerheid toch maar mee. Een fototoestel…? Laat maar, tijdens het varen fotografeer je toch niet en verder is zo’n kaal winters landschap ook niet erg fotogeniek.

Kleine schuiver

Op zaterdagochtend rond half zeven kwamen we op de club en begon het passen en meten met bagage en het opbinden van de kajaks. Dit valt in het donker altijd weer tegen en dientengevolge vertrokken we, zoals meestal, wat later dan gepland. Een kleine schuiver maakte ons duidelijk dat de verloren tijd goedmaken door wat sneller te rijden geen goed idee was, het bleek koud genoeg om de weg in de tijd dat we op de club waren aan te laten vriezen. Geen punt, tegen de tijd dat we zouden gaan varen zou het heus wel warmer zijn.

Na een voorspoedige rit, kwamen we ondanks het wat te late vertrek, toch nog op tijd aan bij het startpunt. Er stonden al twee auto’s met ieder een kajak op het dak. Eén van de wachtende kajakkers bleek Frans Cordemans te zijn, hij had zich rechtstreeks bij de TKBN voor deze tocht ingeschreven. Een klein half uur later was de groep compleet en konden de chauffeurs de auto’s naar het eindpunt brengen, de rest van de groep ging zich omkleden. Om dit omkleden in de buitenlucht wat sfeervoller te maken begon er wat natte sneeuw te vallen.

20180121_121140_resized
foto Arthur Nitschelm

Na terugkeer van de chauffeurs konden de meeste van ons gaan varen, twee man konden door blessures niet varen (waaronder Johan Kemper, de organisator van de tocht) en één had zijn tas met kanokleding thuis laten staan. Het waterpeil in de Salm was hoog genoeg om goed te kunnen varen, maar aan de modderige oevers te zien had het kort daarvoor nog een stuk hoger gestaan. Na nog geen driehonderd meter op weg mochten we al omdragen omdat er een boom dwars over de rivier lag, het zou niet de laatste keer zijn. De in de jaren negentig uitgezette bevers hebben zich over de meeste rivierdalen van de Ardennen verspreid en hebben nijver knagend het landschap wat aangepast. Ook de storm van twee dagen eerder had bijgedragen aan het creëren van een hindernisbaan voor kajakkers.

Obstakels

Door de obstakels over de rivier kregen we een afwisselende tocht: deels varen en deels lopen met een kajak over de modderige oevers. Bij de meeste bomen in en over de rivier was er gelukkig net genoeg ruimte over om er langs of onderdoor te varen. Dit ging helaas niet op voor Arthur, hij raakte een aantal van deze bomen, zodat hij als extra afwisseling ook nog delen van de route zwemmend heeft afgelegd. Zijn droogpak bewees die dag in ieder geval goede diensten en voorkwam dat het een hele koude dag voor hem werd. Arthur had net een andere wildwaterkajak gekocht en hij vermoedde dat deze was voorzien van een bomenmagneet. Waarschijnlijk uit solidariteit heeft ook onze voorvaarder een keer een boom geraakt en zijn boot onder water verlaten.

DSCF0086
foto Johan Kemper

Tijdens het varen werden de sneeuwvlokken steeds wat groter, het bleef op de hoogte waar wij voeren wel natte sneeuw, iets hoger op de hellingen om ons heen zagen we het echter steeds witter worden. Varen in een sneeuwbui is misschien niet iets waar de meeste mensen bewust voor zullen kiezen, als je er in zit – en je kleren zijn warm genoeg – is het toch echt mooi om te doen. Langs de kant wat te gaan eten trok ons dan weer niet aan en we zijn daarom zonder een lunchstop doorgevaren naar het eindpunt.

Verrast door sneeuw

Na het omkleden en opbinden van de kajaks konden we mooi nog even bij de auto’s wat eten en iets warms drinken. Eén voor één vertrokken de auto’s, maar omdat het nog vroeg was zagen Koos, Arthur en ik geen reden om haast te maken. Tegen de tijd dat wij wilden vertrekken waren we de laatsten. Koos had zijn auto, om ruimte te laten voor de rest, naast het asfalt geparkeerd. De ondergrond bleek nu echter een stuk zachter en gladder dan we eerder op hadden gemerkt, ook kwamen we er nu achter dat de we iets een helling op moesten rijden om op een vaste ondergrond te komen. Hoe we ons ook inspanden, de gezamenlijke inspanning van Arthur en mij plus het beetje grip van de banden bleek niet genoeg om de auto op de weg te krijgen.

IMG_20180120_150527923_HDR
foto Johan Kemper

Door in de omgeving wat takken te verzamelen en voor de wielen te leggen en door weer met twee man de auto te duwen lukte het na ongeveer een kwartier toch om op het asfalt te geraken. Mijn broek was ondertussen echter voor een deel modderbruin. Toch goed gegokt bij het inpakken.

Koos was niet helemaal zeker van de te rijden route, dus de navigatie aangezet, deze stuurde ons een vrij smal weggetje op dat al vrij snel begon te stijgen. Na korte tijd reden we dan ook in een prachtig besneeuwd landschap. Omdat we zover we konden zien alleen waren op de weg besloten we te stoppen voor een paar mooie foto’s. De accu’s van onze slimme telefoons bleken echter – zoals dat hoort – allemaal bijna leeg en mijn fototoestel..? Helaas, toch fout gegokt bij het inpakken.

20180121_094027_resized
foto Arthur Nitschelm

Na een voorzichtige rit over de gladde wegen kwamen we toch nog vrij vroeg bij de jeugdherberg, terwijl wij daar nog wat aten en dronken werd het langzamerhand aanzienlijk drukker dan voorspeld. Wij waren dan wel verrast door de laag sneeuw, de meeste ander gasten kwamen binnen op stevige hoge schoenen en hadden zaken bij zich als geplastificeerde wandelkaarten.

De volgende ochtend bleek de sneeuw er nog te liggen, alleen op het dak was een deel naar beneden geschoven. Naar verluidt kunnen lawines veroorzaakt worden door geluid, het is dus niet uitgesloten dat het snurken van de Dajaks-afdeling hier debet aan is geweest. Omdat Arthur niet wist hoe hij de bomenmagneet in zijn kajak uit moest schakelen, besloot hij die dag niet te gaan varen.

Skipiste lokt

Op weg naar de Aisne kwamen we langs de Baraque de Fraiture, waar een skipiste ligt. Zo reden we met de kajaks op de autodaken tussen de mensen door die met ski’s op hun schouders op weg waren naar de piste. De mogelijkheid om per kajak de piste af te gaan werd nog even besproken, maar Koos voerde aan dat dit een hele nare belasting voor je rug is. Toch nog is een keertje vragen of hij dit eens een keer geprobeerd heeft.

Bij het startpunt aan de Aisne lag geen sneeuw, warm was het echter niet. De vorige dag had ik mijn niet helemaal droge wetsuit en in mijn kajak laten liggen en niet binnen gedroogd, toen ik ‘m weer uit mijn boot haalde zaten er ijskristallen aan. Mijn overige kleding was wel droog, het wachten tot de chauffeurs terug waren en we konden gaan varen was evenzogoed wat frisjes.

Eén keer op het water voelde het weer een stuk minder koud. Er lagen veel minder bomen in deze rivier en slechts één keer lag er een boom dwars over. Een aantal mensen stapte uit en liep om, maar Frans probeerde of hij er onderdoor kon varen. Na veel moeite lukte dit inderdaad en het grootste deel van de groep volgde zijn voorbeeld en had daarbij veel minder problemen. Het is toch handig om beleefd iemand voor te laten gaan, de juiste aanpak afkijken helpt een hoop.

DSCF0070
foto Johan Kemper

Er waren nog een paar kleine stuwtjes in de rivier en wat bescheiden stroomversnellinkjes waarin zelfs nog een beetje gespeeld kon worden. Na een tijdje kwam zelfs de zon nog tevoorschijn, maar we hadden vooraf al besloten om niet onderweg te lunchen en zijn in één keer doorgevaren naar het eindpunt. Hier hebben we alsnog wat gegeten en nagepraat. We werden er aan herinnerd dat er in het eerste weekend van maart weer wildwatervaren in de Ardennen gepland staat, bij deze tocht wordt meer instructie gegeven, naar het schijnt ook over het ontwijken van bomen.

Omdat we zo vroeg al van het water waren, kwamen we zelfs vroeg genoeg in Dordt aan om nog een biertje te kunnen drinken in het clubhuis. Wel jammer dat het weer donker was tegen de tijd dat we de kajaks van de auto haalden en onze spullen moesten opzoeken, maar ja, je moet prioriteiten stellen.

Ondanks, of misschien wel dankzij, de sneeuw was het een geslaagd weekend kanovaren geweest en de Leffe op zaterdagavond heeft er ook niet minder om gesmaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s